Bordo

Televizyondan gelen seslerden ve içerdeki gürültüden evde maç izlediği çok barizdi. Ardından ev bir anda yıkıldı goool goool diye. Yıldız hanım mutfaktan irkildi hay Allah deli bunlar diye söylendi. Ufaklıkta futbolcuların gol attıktan sonra formalarını başlarına geçirdikleri gibi kafasına geçirip goool diye bağırmaya ve koşmaya devam etti. Aynı abileri gibiydi. Bir erkek nasıl futbol maçında gole sevinirse oda öyle sevindi. Babası maşallah kızıma vallahi erkek gibi büyüttüm diye böbürlendi içinden.

2002 senesinin yazıydı. Okullar kapanmak üzereydi. Her yerde bir maç heyecanı son dersler işlenmez maç saati gelince öğretmenler açardı maçı tüm sınıflar cümbür cemaat maçı izlemeye koyuluverirdi. Ufaklıkta yapışırdı televizyona sınıftaki erkek arkadaşlarıyla omuz omuza verip bağıra çağıra maçı izlerdi. Kızlar bu sırada Türkiye Milli takımının oynadığı maçla zerre ilgilenmez sınıfın bir köşesinde evcilik oynarlardı. Ufaklıkta hiç sevmezdi evcilik falan çok sıkılırdı. O tek kale maç yapardı abileriyle, okulda turnuva yaparlardı kaleci bile olmaya yanaşmazdı. Defansa geçer millete çalım atardı. Öyle bir kızdı iste oda. Erkek Fatma derlerdi umurunda olmazdı. Küçüktü marifet zannederdi. Mahalleden geçenlere atar gider yapardı. Komikti de çok taklit yapar herkesi güldürürdü. Çıtkırıldım değil güçlü kızdı. Hemen aklınıza çirkin esmer şişko bir şey gelmesin ufaklık çok şeker çok candandı. Sevdiklerini korur onlara bir şey yapanlara tekme tokat dalardı. Dedim ya oda böyle bir kızdı.

Final maçına yaklaşmıştı Türkiye her yer inliyor. Herkes maçlardan bahsediyordu. Maç saatlerinde sokakta in cin top oynuyordu. Esnaf bile işi bırakıp sürekli kavga ettiği bakkalla kol kola omuz omuza tezahüratlar atıp maç izliyordu. Mesele büyüktü. O saatlerde herkes dost herkes kardeşti.

Ufaklıkta maçlar başladığından beri milli formayla dolaşıp duruyordu. Artık zaman gelip çatmıştı son maça adım adım yaklaşılırken televizyonda bi adam gördü. Ertesi gün uyandı kahvaltı yapıp giyinip hemen kapıya koştu. Annesi dur yavrum nereye sabah sabah dedi. Ufaklık kırtasiyeye gidiyoom anneeeaa dedi. Çıktı. Eve döndüğünde koşa koşa odasına girip başladı aldıklarını poşetten çıkartmaya. Annesi anladı tabi bi işler karıştırdığını. Ne olduğunu anlamak için kapıyı açıp içeri girmek istedi ama ufaklık çoktan kapıyı kitlemişti. Ufaklık annesinin kapıyı zorlamasıyla ve sesiyle irkildi. ‘’Kızım ne yapıyorsun bakayım sen içerde ? ‘’. Dur anne dur sürpriz bitsin göstereceğim vallahi kötü bir şey değil diyerek annesini ikna etti. Annesi de e peki madem diyerek içeri gitti. Aradan yarım saat geçmişti. Annesi seslendi hadi kızım merak ettim bitir de çık dedi. Kapı kilidinin açıldığını duyar gibi oldu annesi. Ufaklık koştu mutfağa annesi tezgahta domates doğramakla meşguldü ki ufaklığı görünce bastı kahkahayı. Ufaklık içinden düşündü acaba hoşuna gittiği için mi gülüyor yoksa komik mi olmuşum ya ? Neyse dedi komik olduysada ilk annem gördü o beni hiç kandırmaz komikse söyler çıkarırım yoksa bu mahalledeki dümbüklere rezil olamam diye geçirdi içinden. İç sesi annesinin konuşmasıyla bölündü. Nerden geldi bu aklına evladım ne güzel olmuş fotoğrafını çekelim anı olsun dedi. Ufaklık gülümsedi hee iyi o zaman güzel olmuş dışarı çıkabilirim dedi içinden. Tamam anne neyse akşama çekelim şimdi arkadaşlarıma göstereceğim dedi. Çıktı. Mahallede çocuklar her zaman aynı yerde oynardı. Oraya gidecekti evin hemen az ilerisindeydi ki tam apartmandan çıkacaktı dedesiyle karşılaştı. Dedesi ona göre dev gibi bir adamdı. Kocamandı heybetliydi. Severdi dedesini çok aslında ona büyük baba derlerdi. Çünkü annenin babasıyla babanın babasının arasında bir fark olsun diye düşünürdü. Ufaklıkta büyükbaba demeyi severdi. Sanki sadece ona has gelirdi. Dedesinin yani büyükbabasının özel olduğunu düşünürdü. Ufaklık büyükbabasını görünce büyükbabaaa baak nasıl olmuş dedi. Büyükbabası hiç gülmedi. Ufaklık hafiften tırstı. Şöyle bir süzdü baştan aşağı ayağında top ayakkabısı altında erkek şortu üzerinde de Türkiye forması vardı. Büyükbabası hala bir şey dememişti öyle bakıyordu sert sert. Ufaklık içinden şimdi boku yedim dedi. Ardından bir ses dalgası koptu. Ulan pok yiyenin çizu erkek misun sen bu nedur ? yüzünü de boyamuş kirmizi beyaza ha birda kirmizi olsa bordadur da bu çör misun sen diyip poposuna yapıştırdı eliyle bir tane. Ufaklık şok tabii. Bu arada ailemiz Karadenizliydi. Dede ve babaannede karadeniz ağızıyla konuşurlardı. Ufaklıkta çoğunlukla anlamazdı ya neyse. Aksilik bu ya mahalledeki can dostum dediği Süleyman, Batu ve Mehmet tamda onu çağırmak için ufaklığın evinin önündeydi. Hepsi tüm azarlanma ve popoya şaplağı an ve an görmüşlerdi. Ufaklığın büyükbabası uzaklaşırken ufaklıkta arkasını döndü. Birde ne görsün arkadaşları kıskıs gülüyor. Hemen koştu yanlarına ne gülüyorsunuz lan ? dedi arkadaşları tabi ancak o an yüzünü görebilmişti ufaklığın. Aa  ne güzel olmuşsun kızım oo çok iyi ya bize de yapsana dedi Süleyman. Batu hemen yaaa kızım salak mısın sen yüzünün yarısı bordu kırmızı beyaz olması lazımdı. Renk körü müsün sen ? diyerek gülmeye başladılar. Batu’da ufaklığa yanıktı. Hemen ufaklığı koruyup olsun bordoda kırmızıya yakın nolucak ki boşver sen  takma bunları dedi. Ufaklık içinden düşündü iyide ben kırmızı diye aldım bunu boyarken de kırmızıydı acaba kuruyunca karardı mı ya dandik boya amaan dedi hemen apartmanın içine girip aynaya baktı. Çocuklarda arkasından koştu. Hemen arkadaşlarına dönüp oluum siz deli misiniz baya kıpkırmızı işte bu dedi. Çocuklar bastılar kahkahayı apartmanda yakınlandı. Ufaklık anlam veremedi. Neye gülüyorsunuz ya ? Mehmet atladı hemen kızım sen galiba renk körüsün bordo o kopkoyu kırmızı değil işte Türkiye forması kan kırmızısı ve beyazdır. Sanırım sen körsün dedi ciddi ciddi. Ufaklık feci sinirlendi. Gitti bacağına tekme attı Mehmet’in sensin lan kör. Kör olsam görmezdim. Haha ne salaksın yaa kafası basmıyor bu çocuğun deyip kendince öç aldı . Fakat Batu ufaklığa doğru saldırışa geçmeye hazırlanan Mehmet’i tuttu. Dur be oğlum vurma kıza dedi. Bak ufaklık renk körü demek istiyor Mehmet. Küsme ama galiba öylesin dedi. İyi be iyi kıskançlar hadi gidin bizim apartmandan iyi kıskanç çıktınız dedi kovaladı çocukları. Oturdu kapının önündeki merdivenlere bir anda düşündü e annem hiç bir şey demedi o zaman bunlar kesin kıskandı ya. Ama bir dakika büyükbabam da kızdı. O niye kıskansın ki. Şimdi yüzümün yarısı kırmızı değil bordo muydu  e neden ben farklı görüyorum. Lan ben renk körü müyüm ? o ne demek ya ama ben renkleri görüyorum. Kafasında kendince bir sistem yürütmeye çalıştı. Şimdi körler hiç göremiyorsa renk körü de renkleri göremiyor olmalıydı. Ama ben renkleri görüyorum. Mesela çimenler sarıydı koyu sarı gibi bir şeydi. E gökyüzü de mordu basitti yani. Yine de anlam veremedi. En iyisi anneme sormaktı diye düşündü. Amma rezil oldum eğer körsem ya kör muyum ulan ben of çok üzüldüm ya engelli miyim şimdi ben olsun ama olsun engelli olmak kötü bir şey değil ki bizim kantinci abla yürüyemiyor ama ne kadar iyi bir insan diye kendi kendine düşünüp telkin etti kendini. Apartmana girdi asansörü çağırıp içeri girdi. Aynaya baktı üçüncü kata çıkana kadar. Annesi açtı kapıyı ee hayırdır sen neden geldin bu saatte maçın başlamasına daha var dedi annesi. Ufaklık hemen kafasındaki soruyu yöneltti. Anne yüzüm ne renk ? Beyaz bordo kızım neden ? yaa anne neden demiyorsun rezil oldum herkese ya diye çıkıştı. Aman ne olacak ha kırmızı ha bordo benziyor işte dedi. Annesi için takımlar renkler o kadar da önemli değildi. Peki anne ben körü müyüm dedi annesi şaşırdı nerden çıktı şimdi bu dedi. Mutfaktaki masa örtüsünde turuncu  çiçekler vardı. Onları göstererek bu sarı değil mi dedi. Annesi sakince karşılayıp hayır kızım o turuncu dedi. İkisi de o an anladı ufaklık renk körüydü.

Ufaklık içinden düşündü ulan bordo kırmızı olsan ne olurdu. Kancık bordo....